Biblioterapia

  • Drukuj zawartość bieżącej strony
  • Zapisz tekst bieżącej strony do PDF

„Biblioterapia jest zamierzonym działaniem  przy wykorzystaniu książki lub materiałów niedrukowanych prowadzącym do realizacji celów rewalidacyjnych, resocjalizacyjnych, profilaktycznych i ogólnorozwojowych (E. Tomasik).

W biblioterapii wykorzystuje się terapeutyczne wartości literatury. W swoich założeniach i sposobie realizacji celów terapeutycznych zbliżona jest do psychoterapii oraz do terapii pedagogicznej rozumianej jako element pedagogiki korekcyjnej (specjalne nauczanie i wychowanie), element profilaktyki społecznej, służącej usuwaniu następstw niepowodzeń szkolnych, akceptacji swojej choroby, kalectwa. Uzyskania wewnętrznej siły i motywacji do walki w osiąganiu życiowych celów i realizacji marzeń. Niepowodzenia te mogą wynikać z zaburzeń rozwojowych, postępu choroby, uszkodzeń ciała, zahamowań, negatywizmu, nerwic szkolnych lub zachowań społecznych.

Podstawowym zadaniem szkolnego bibliotekarza jest rozładowanie negatywnych emocji związanych z pobytem w szpitalu. U dzieci młodszych taki kontakt wywołuje u dziecka poczucie bezpieczeństwa i zaufania do osoby w nieznanym środowisku. Dużym sukcesem biblioterapeuty jest fakt, gdy dziecko w trakcie czytania spokojnie zaśnie ( wcześniej sen wywoływał lęk, dziecko było niespokojne, rozdrażnione i miało to wpływ na efekty leczenia). Często jednak biblioterapia jest sposobem na spędzenie wolnego czasu, w czasie którego dziecko zapomina o pobycie w szpitalu, rozluźnia się, bierze udział w zajęciach, rysuje, tańczy i tworzy.

Nie rzadko również biblioterapia jest jednym z wielu „stymulatorów” mającym za zadanie pomóc dziecku wybudzać się ze śpiączki lub rozwijać wyobraźnię, intelekt, słownictwo,  zachowania społecznie  dziecka po ciężkim urazie mózgu lub z chorobą neurologiczną lub onkologiczną.

Dzięki procesowi kształcenia (lekcje języka polskiego, historii, biologii, geografii, zajęcia przedszkolne, zajęcia pozalekcyjne) dzieci proszą o książki, które w tym konkretnym przypadku służą jako pomoce naukowe.

W dzisiejszej dobie książka stała się dość alternatywnym sposobem spędzania wolnego czasu. Szybki i łatwy dostęp do komputerów i internetu wypiera książki jako stary i mało atrakcyjny sposób zdobywania wiedzy. Jednakże poza funkcją terapeutyczną i edukacyjną książka znajduje czołowe miejsce u osób „czytających” je. Wbrew powszechnym opiniom spora grupa młodzieży prosi o książki, mają już ukierunkowany rodzaj książek, autora.

Również rodzice dzieci przebywający z dzieckiem w szpitalu częściej proszą o książki „dla zabicia czasu”, „poczytam coś to trochę zapomnę o kłopotach”, „proszę o coś lekkiego bo życie mam trudne”, „proszę o coś śmiesznego, bo dużo ostatnio płakałam”.

Mając kontakt z rodzicami dzieci zachęcam ich do czytania książek dzieciom. Jest to nadal dla większości rodziców nowość. Pobyt w szpitalu, choroba dziecka prowokuje większość rodziców do tego, aby poczytać dziecku by było spokojniejsze i łagodniej „przeszło” przez chorobę.

 

                                                                              mgr Magdalena Świtalska